Dienst 5 april 2020

Orde van dienst voor zondag 5 april 2020 – Palmpasen

Voorganger: ds. Marianne Paas Feenstra

Voor de dienst:

Ik zal er zijn (Sela)

Hosanna (Taize)

Breng ons samen

Welkom (ouderling van dienst)

Aansteken van de Paaskaars (met de uitnodiging om ook thuis een kaars aan te steken)

LIED ‘Wees stil voor het aangezicht van God’

Bemoediging en groet

LIED NLB 135: 1, 3 en 10

Gebed op de drempel

Aandacht voor de liturgische schikking

Voor de kinderen… Palmpasenstokken in beeld

LIED ‘Hosanna in de hoogste hemelen’

Schriftlezing Exodus 11: 1, 4-8

1De HEER zei tegen Mozes: ‘Ik zal de farao en Egypte met nog één plaag treffen, daarna zal hij jullie laten gaan. Hij zal jullie zelfs het land uit jagen, niemand uitgezonderd.

LIED Stef Bos, Lied van Mozes 

Schriftlezing Lucas 19, 28-41

28Na deze woorden trok Jezus verder, op weg naar Jeruzalem.

29Toen hij Betfage en Betanië bij de Olijfberg naderde, …

LIED ‘Juich Hosanna’ (Sela)

Meditatie

Gemeente van Christus,

Deze week hoor ik van verschillende kanten dat mensen langzamerhand echt verdrietig worden. Verdrietig om de situatie waar we in zitten met elkaar, verdrietig omdat ze hun geliefden niet kunnen opzoeken, leerkrachten die de kinderen missen, zich zorgen maken over de kwetsbaarsten, verpleegkundigen en artsen die zo hard werken dat het een zware wissel trekt op hun mentale kracht, die zich machteloos voelen of die zelf ziek worden…. Nu het niet een kwestie van maar een paar weken blijkt te zijn,
maar een kwestie van een lange adem en van veel uithoudingsvermogen, nu valt dat aan alle kanten zwaar.

We voelen het aan alles, dat de druk toeneemt. Hoe houd je er dan de moed in? Wat geeft dan houvast, of meer nog: wat kan je dan een beetje troosten….? Wat kan je rust geven, vrede? Daar is geen eenvoudig en gemakkelijk antwoord op te geven. Geen mens is gelijk – en wat de een wel troost, helpt een ander misschien niets.

Maar wat ons wel met elkaar verbindt, is dat we vandaag hier bij elkaar komen. Met elkaar verbonden, al is het op afstand, om samen opnieuw terug te gaan naar de Bron van ons leven. Op zoek naar iets van bemoediging, van troost en hoop. Samen te luisteren naar de woorden en hopen te ontdekken hoe die vandaag voor ons van betekenis kunnen zijn. Of ze licht op ons leven kunnen laten schijnen. We moeten er eerlijk gezegd wel een beetje ons best voor doen. Want in het verhaal over de strijd tussen God en de Farao bereiken we nu zo’n beetje het hoogtepunt. Of dieptepunt – net hoe je ’t bekijkt.

Mozes moet een werkelijk verschrikkelijke laatste plaag aan gaan kondigen. De bittere dood gaat over de Egyptenaren heen komen. In de geschiedenis die ons in Exodus wordt verteld staat het nu helemaal op scherp. God heeft alles op alles gezet om zijn eerstgeborene, Israël, uit de greep van het kwaad te krijgen. In een uiterste slag zal dat ten koste gaan van de eerstgeborenen van Egypte. Wat een dramatiek en wat een verdriet zal dat geven… Geen wonder dat Mozes woedend is. Op de Farao, op God… ? Woedend dat het zover heeft moeten komen? Woedend op de hardnekkigheid van de Farao? Woedend op God die hem in deze positie heeft gemanoeuvreerd? Het wordt niet duidelijk. Maar woedend is hij. Zo verlaat hij het paleis.

Woede is een bijzondere emotie. Ik denk dat veel mensen er een beetje bang voor zijn. Ik denk ook dat veel mensen vroeger hebben geleerd om hun woede te beheersen.

Op zich goed, want als je ongehinderd je woede uit, dan kan dat met nogal wat agressie gepaard gaan. Slaande deuren, fysiek geweld, dichtklappen… dat wil je allemaal niet. Maar als je te lang en te veel je woede onderdrukt, kan dat er weer voor zorgen dat je steeds minder positief kunt zijn, kan dat ervoor zorgen dat je mopperig wordt, of klagerig, of rancuneus. Of lamgeslagen. Iemand die nergens meer in gelooft, die niets meer hoopt, en van liefde al helemaal geen hoge pet meer opheeft…

Verdriet, angst, woede – dat ligt dicht bij elkaar. En soms verwar je de ene emotie met de andere. In een tijd van crisis kun je overvallen worden door een mix van gevoelens…. Maar ik vind het bijzonder en eigenlijk ook bemoedigend dat er nog iemand is die zich nog zo kwaad kan maken. Want dat betekent ook dat iets je niet koud en onverschillig laat.

Deze week haalde Nederland zich de woede op de hals van de Zuid-Europese landen. Nu is politieke woede wel wat lastiger te duiden, maar de boodschap was duidelijk genoeg: laat ons hier niet in de steek! Denk niet alleen aan jezelf, jij die sterk bent en het misschien allemaal nog wel net denkt aan te kunnen met de buffers die je hebt… En deze week werd duidelijk dat Nederland in ieder geval niet de helpende hand uitsteekt naar de 1600 kinderen die zonder ouders in de vluchtelingenkampen in Griekenland verblijven… Mozes is woedend. Omdat hij voor de zoveelste keer oog in oog staat met een machtige leider die groot onrecht veroorzaakt.

Gelukkig maar, dat er nog iemand echt diep van binnen voelt, hoe intens fout het is wat deze farao doet. Dat er nog iemand is, die zich uit alle macht verzet. Die zijn woede uit aan het juiste adres. De maat is vol. En nog buigt het kwaad niet. Dat is frustrerend. Maar de hardheid en de onverzettelijkheid van de farao hebben niet het laatste woord. Toch niet. Want daarna gaat Mozes terug naar zijn mensen. Hij bereidt hen voor op de uittocht, vertelt ze precies wat ze moeten doen. Zo komt het verhaal op een cruciaal keerpunt. De bevrijding komt nu daadwerkelijk in zicht. Ze gaan het land van de angst echt verlaten.

Nu wij nog. Nu wij nog.

Hoe gaan wij het land van verdriet en van angst verlaten….? Ook in het verhaal over Jezus die onderweg gaat naar Jeruzalem, zijn lijden tegemoet, komen we bijna op het hoogtepunt. Of het dieptepunt, het is maar hoe je er naar kijkt. En alles wat we zien… Een verdrietige man op een ezel…

Moet Hij ons troosten als wij verdrietig zijn en angstig?

Durven we dat wel echt aan, om daar in mee te gaan? Mozes was tenminste nog woedend en gaf duidelijk leiding.

Maar deze eenzame figuur… Op een ezel… Met tranen in de ogen…

Maar dat maakt toch geen indruk op wie machtig zijn en het voor het zeggen hebben…. Moet Hij ons helpen om het land van de angst en het land van verdriet achter ons te laten?

Toch staan er mensen te juichen voor Hem. Zij zien iets anders in Hem. Zij hebben in Zijn nabijheid iets geproefd van wat uitstijgt boven hier en nu.

Ja, de vrede is soms ver te zoeken. In je hart, in je huis, in je stad, in je land…. En daar kun je boos van worden, of verdrietig. Maar dan… wat doe je dan? Waar laat jij je dan door leiden?

Ja, de angst slaat je soms om het hart. Om je ouders, om je kinderen, om je vrienden, je geliefde… En daar kun je in gevangen zitten. Maar dan…. Wat wil je echt? Wil je weer vrij zijn? Ja, de ziekte slaat soms wild om zich heen. En raakt jou, of wie je lief zijn, of je collega… En daar kun je echt kapot van zijn. Maar dan…. Waar verlang je dan bovenal naar? Door wie laat jij je genezen?

Dat is het heel kwetsbare, wonderlijke, geheimenisvolle van deze man op een ezel. Als Hij in de buurt was, dan werden mensen geraakt door Zijn liefde. En dat was alles wat nodig was. Geraakt worden door Zijn liefde. Nooit sprak Hij te grote woorden. Het ging Hem nooit om Hemzelf. Hij was niet onder de indruk van de aantallen volgelingen. Wel van de nood die Hij zag. Hij hield niet op mensen te genezen – van pijn en verdriet,
van eenzaamheid en uitsluiting….

De vrouw van een collega ligt op de IC, zij wordt slapende gehouden en ligt aan de beademing. Stabiel, maar zorgelijk. Er is geen medicijn, schrijft haar man. Er is alleen de helende Heiland, daar probeer ik mij aan vast te houden….. En Hij – deze helende Heiland – Hij weet maar al te goed dat de weg naar het goede leven dwars door de diepte heen gaat. Hij klaagde niet, Hij mopperde niet. En als Hij bang was, dan ging Hij naar zijn Vader. En als Hij alleen was, dan ging Hij naar zijn Vader. Hij wist dat Hij ten dode was opgeschreven. En kon alleen maar hopen en vertrouwen dat Zijn Vader Hem ook daar doorheen zou helpen.

Die overgave hebben de mensen in zijn nabijheid gezien en geproefd. Dat vertrouwen. Dat wat er ook gebeurt, je niets zal overkomen. Dat zelfs als je je leven moet verliezen, je nóg geborgen bent in de handen van de Levende. Het is Palmpasen. De mensen staan te juichen. Maar het moeilijkste moet nog komen. Meer dan ooit hebben wij Hem nodig.
AMEN

LIED Hosana Hosana, Beckah Shae

Gebeden

Gaven delen (digitale collectezak)
Ons eerste antwoord op de liefde en de trouw van God is altijd dat we uitdelen van wat wij hebben ontvangen, delen met diegenen die in deze wereld te lijden hebben. We hebben een digitale collectezak gemaakt, die je kunt vinden op de website, onder de livestream die je nu volgt. Je kunt straks twee keer geven: één keer voor het werk van kerk in actie en één keer voor het werk van onze eigen gemeente. De diaconie en de kerkrentmeesters laten weten dat methode van de automatische incasso de voorkeur heeft i.v.m. de verwerkingskosten.

LIED NLB 556: 1, 3 en 5

Zegenbede