Dienst 29 maart 2020

Orde van dienst voor zondag 29 maart 2020

5e zondag van de Veertigdagentijd / Judica (‘Doe mij recht’)
Voorganger: ds. Marianne Paas Feenstra
Ouderling van dienst: Arnold de Weerd

Drie liederen voor aanvang van de dienst

1) ‘Coronalied’

2) Psalm 42+43 door Psalmen voor Nu

3) Nada te turbe (Taizé)

***

10.00 uur – aanvang dienst

Welkom door ouderling van dienst (Arnold de Weerd)

Aansteken van de Paaskaars
met de uitnodiging om ook thuis een kaars aan te steken, als teken van Gods nabijheid.

LIED Psalm 62 met Taizetoevoeging

Inleiding op deze dienst ‘Ben jij God, doe mij recht dan’

De 5e zondag in de Veertigdagentijd heeft de naam ‘Judica’ meegekregen. Dat komt bij Psalm 43 vandaan, het eerste vers:
‘Doe mij recht, God’
Als U er bent, bevrijd mij dan…
Dat verlangen zet vandaag de toon,
in de gebeden en de liederen,
in de lezingen.
Maar allereerst dit, ook op deze nieuwe morgen, mogen we weten dat onze hulp….

Bemoediging en groet

LIED Psalm 43: 3 en 4

Aandacht voor de liturgische schikking

We lezen vandaag verder in Exodus
en we zien het geknakte riet
als gevolg van de zware hagelstormen
die over Egypte zullen razen.
De zevende plaag –
Mozes en Aaron blijven aandringen bij de Farao
om het volk van God te laten gaan.
God is bezig zijn mensen te bevrijden.
Met maar één reden:
dat ze Hem weer kunnen loven.
Zo is dat vandaag een teken van leven.

Zullen we samen bidden…

Gebed op de drempel

Trouwe en barmhartige God, wij komen bij U.
Onzekere en moeizame tijden, dat ervaren wij in deze dagen.
Juist nu wij elkaar meer dan ooit nabij zouden willen zijn, moeten wij afstand houden. Om de ander, om onszelf. We voelen ons opgesloten en hebben soms moeite om te zien wat u ons ondanks alles geeft, aan liefde en zorg, aan het nieuwe leven dat uit de winter wordt wakker geroepen. Wij roepen u aan om uw ontferming voor de nood in onze wereld, voor de nood in ons eigen bestaan.
Kyrie eleison, wees met ons begaan.
Doe ons recht o God, doe ons weer verrijzen uit de dood vandaan.

Verwarm ons vandaag met de kracht van uw Geest – dat uw woord ons mag troosten, dat onze levensmoed weer sterker mag worden.
Wijs ons een begaanbare weg naar het leven,
In Christus’ naam, AMEN

LIED NLB 1005 Christus, ons licht

Moment voor de kinderen: leeg kruis -> Palmpasen

Bijbellezing Exodus 9,13-35

13De HEER zei tegen ​Mozes: ‘Wacht de ​farao​ morgen in alle vroegte op en zeg tegen hem: “Dit zegt de HEER, de God van de Hebreeën: Laat mijn volk gaan om mij te vereren.  14Dit keer tref ik uzelf, …

LIED NLB 168

Bijbellezing Johannes 11, 1-4 en 38-44

1Er was iemand ​ziek, een zekere ​Lazarus​ uit Betanië, het dorp waar ​Maria​ en haar zuster ​Marta​ woonden – 2dat was de …

38Ook dit ergerde ​Jezus. Hij liep naar het ​graf, een spelonk met een steen voor de opening. 39Hij zei: ….

LIED NLB 630:1

Meditatie

Gemeente van Jezus Christus,

‘Maak de doeken los, laat hem gaan’,
Dat zijn de indringende en indrukwekkende woorden van Jezus.

Jezus die woedend is, en verward en in tranen –
om de dood van zijn vriend Lazarus.

Laat hem gaan!
Die woorden rijmen op de woorden van Mozes,
die blijft aandringen bij de farao:
Laat mijn volk gaan!

Want dat volk lijkt ten dode opgeschreven, daar in Egypte.
En dat is niet hoe het moet zijn.
Dat is niet hoe God het voor ogen heeft met mensen.

Geen mens is ten dode opgeschreven,
als het aan God ligt.
Er zijn mensen die daar anders over denken.
Er zijn mensen die het totaal niets interesseert
hoe en of een ander kan leven

De strijd tussen de goden is dus in volle hevigheid losgebarsten.
Want daar gaat het om in deze geschiedenis van Exodus.
Om de vraag wie het uiteindelijk echt voor het zeggen heeft in de wereld.
Het is een krachtmeting tussen de goden.

Aan de ene kant heb je de natuurgoden van Egypte,
de goden van de vruchtbaarheid en de welvaart en de vooruitgang.
Met aan het hoofd de farao,
die zichzelf ook nog eens als een godheid presenteert.
Zichzelf op de borst klopt.
Grote woorden gebruikt.
Achteloos met mensen omgaat.
Als het er op aankomt zijn eigen hachje eerst veilig stelt.

Aan de andere kant is daar de Ene God van Jakob,
van de kinderen van Israël.
De God die vooral oog heeft voor wie in de verdrukking is gekomen.

Vanmorgen hebben we in het verhaal een sprong gemaakt.
Vorige week ging het over het eerste teken
dat Mozes en Aaron moesten doen.
Daarbij veranderde al het water in het land in bloed.

Vanmorgen horen we over de 7e plaag.
Het is trouwens voor het eerst in deze heel rij van slagen
die aan Egypte worden toegebracht
dat het een ‘plaag’ wordt genoemd.
Hiervoor ging het steeds om wondertekenen.
Het ging om natuurverschijnselen –
om te laten zien dat de natuur
die je als god vereert
zich ook net zo goed tegen je kan keren.
Kikkers, muggen, steekvliegen, veepest, builen en zweren… alles is al voorbij gekomen. Het heeft de mensen getroffen,
maar het hart van de Farao blijft onveranderd hard en meedogenloos.

Nu is er dus voor het eerst echt sprake van een plaag.
Het geduld van de Heer is aan het opraken.
En het is ook voor het eerst dat de plaag
de Farao ook zelf persoonlijk gaat treffen.

In eerste instantie lijkt het indruk te maken.
De hagel brengt namelijk de oogst in groot gevaar.
En daarmee gaat het de economie van het land hard treffen.
Het brengt de Farao zelfs tot een schuldbekentenis.
Ik en mijn volk, wij zitten op de verkeerde weg….

Maar Mozes is een realist.
Hij ziet de krokodillentranen van de Farao.

Want als dan de hagelstormen over het land razen en alles vernietigen wat ze onderweg tegenkomen,
dan is de Farao even van slag.

Maar niet voor lang.
Want er komen nog meer oogsten aan immers.
De Farao heeft nog wat achter de hand.

En hij valt terug in zijn houding van eigenmachtigheid en hardheid.
Onverzettelijk en hardnekkig is hij.
En zijn hovelingen met hem.
Hij is dus niet alleen.
Hij heeft ook een groep van mensen aan zich weten te binden die bij wijze van spreken voor hem door het vuur gaan.
Die zich bij hem aansluiten, die denken zoals hij.

Hij weigert opnieuw om de mensen van God te laten gaan.

Het gaat dus hard tegen hard.
Maar er ergens in dit verhaal van vandaag zit ook een opening.
Er begint een ander geluid door te dringen,
heel voorzichtig wordt het gehoord

Het verhaal vertelt ons bijna tussen de regels door
dat de Egyptenaren eerst de kans kregen
om zichzelf in veiligheid te brengen:
hun vee en alles wat er verder nog buiten was naar binnen te brengen.
En dan vertelt het verhaal dat sommigen dat inderdaad deden en dat anderen die waarschuwing in de wind sloegen.
Er begint dus een scheiding op te treden.
Er beginnen mensen geloof te hechten aan de woorden van Mozes.
En daarmee geloof te hechten aan de kracht en macht van de Ene God van Israël.

Het past in het geloof van Israël.
Dat God ons mensen altijd een keuze voorhoudt.

Waar vertrouw je op,
naar wie luister je,
en vooral:
welke weg kies je?
De weg van het leven of de weg van de dood?

Dat is denk ik steeds de wezenlijke vraag.
Welke weg kies je?
Waar vertrouw je je aan toe?
Aan alles wat het goede samenleven mogelijk maakt?
Of aan die dingen die het goede samenleven kapot maken… Moet ik ze noemen,
de dingen die het goede samenleven kapot maken?

Je weet toch wat de Heer van je vraagt?
Recht doen, trouw zijn en nederig de weg met je God gaan.
Alles wat daarmee strijdig is,
dat maakt het goede samenleven kapot.

We zijn onderweg naar Pasen.
Als het verhaal over het gevecht tussen God en Farao ons vertelt dat er nog een tarweoogst aankomt,
dan weet je:
het wordt een keer Pasen.
Maar dan weet je ook:
dan moet de graankorrel eerst nog de grond in en sterven.
Om dan pas op te staan.
Dat is het rare, wonderlijke
en soms ook heel moeilijke van het leven:
dat je door de dood heen
moet ontdekken hoe waardevol het leven is.
En vergis je niet: de dood kan allerlei vormen aannemen.
Van daadwerkelijk het leven verliezen door de dood,
tot angstig zijn voor van alles en nog wat,
tot gebroken relaties,
tot egocentrisme,
tot achteloosheid en minachting,
genegeerd worden,
niet gezien en niet gekend worden,
tot onbarmhartigheid en genadeloosheid….
In zoveel gedaanten komt de dood tot ons.

Dwars daar doorheen blijft God ons tot het leven roepen.

‘Maak hem los en laat hem gaan’.
Zegt Jezus.
Want ook Hij weet
dat géén mens in de dood vast moet blijven zitten.
Welke vorm van dood dan ook maar.

En Hij weet
dat Hij ook zelf die weg door de dood heen zal gaan.

Het is alsof God zelf Hem vandaag troost –
nu Hij Lazarus terugroept naar het leven,
nu geeft dat Hem zelf ook vertrouwen
dat zijn Vader in de hemel
ook Hem niet zal laten vastzitten in de dood.

Zo mag dat ook ons vandaag vertrouwen geven.
Veilig onder de vleugels van de Eeuwige.
In Gods nabijheid is geen angst meer
voor de plaag van de dag.
Open je ogen en zie dat het kwaad zal vergaan. AMEN

LIED ‘Mijn toevlucht’ (Sela)

Pastorale mededelingen

Gebeden (afgesloten met een moment van stil gebed en het Onze Vader)

Goede God, opnieuw zoeken wij de stilte – midden in de storm die ons omringt, zoeken wij Uw nabijheid, met hart en ziel.
Wij danken u God voor het lieve leven dat zo kostbaar is, en ook zo kwetsbaar. Wij danken voor de weg die Jezus is gegaan, dwars door de dood heen – om uw liefde voor mensen te dragen en te tonen, om een begaanbare weg te banen middenin de wildernis. Weg, waarheid en leven is Hij voor ons geworden, wij danken U!
Vanmorgen bidden wij u voor de mensen die ziek zijn geworden, voor hen die vechten voor hun leven, voor hen die heb bijstaan, verzorgen en verplegen. Wij bidden voor wie bang is geworden, voor wie moedeloosheid voelt, voor wie zich eenzaam voelen. Wees nabij o God, met uw kracht en moed en zegen.
Voor wie hun werk dreigen te verliezen, voor wie zich in hun bestaan bedreigd voelen, voor wie onder druk staan en de toekomst somber inzien, bidden wij tot U, om geestkracht, om vertrouwen, om barmhartigheid en solidariteit.
Wij bidden voor Harmina en Wouter, die hun huwelijksfeest hebben moeten uitstellen.
Wij bidden voor allen die lijden – onder het virus dat ons beheerst, maar ook voor hen die moeten leven in moeilijke omstandigheden, omdat zij zijn gevlucht en onderweg zijn gestrand in een uitzichtloze situatie.
Wij bidden voor onze overheid, allen die nu leiding moeten geven aan hun land en hun bevolking in crisis. Geef vertrouwen en kracht o God.
Leer ons kiezen voor de weg van het leven,
in alle omstandigheden van het bestaan.
Leer ons opnieuw ons toe te vertrouwen aan uw zorg en liefde,
In de stilte van dit ogenblik…

Onze Vader die in de hemelen zijt, uw naam worde geheiligd;
uw Koninkrijk kome;
uw wil geschiede,
gelijk in de hemel als ook op de aarde. Geef ons heden ons dagelijks brood;
en vergeef ons onze schulden,
gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren; en leid ons niet in verzoeking,
maar verlos ons van den boze. Want van U is het Koninkrijk en de kracht en de heerlijkheid tot in eeuwigheid.
Amen.

Moment van inzameling van de gaven

Nu we weten dat we de komende maanden op deze manier zullen moeten vieren met elkaar, op afstand en enkel maar met elkaar verbonden door internet
hebben we deze week ook nagedacht over de ‘dienst van de gaven…’, zo heet dat in de liturgie. Ons eerste antwoord op de liefde en de trouw van God
is altijd dat we uitdelen van wat wij hebben ontvangen,
delen met diegenen die in deze wereld te lijden hebben.
Op de website kun je nu 2 x je gave geven, via de digitale collectezak.
Eén keer voor het werk van kerk in actie en één keer voor het werk van onze eigen gemeente. De diaconie en de kerkrentmeesters laten weten dat methode van de automatische incasso de voorkeur heeft i.v.m. de verwerkingskosten.
We tonen zo direct een korte video over het werk van Kerk in Actie.

LIED NLB 416 ‘Ga met God’

Zegenbede

Na de dienst:
Sela, Wacht op de Heer (Taize)

Trinity, Amazing Grace