2021-05 – Horen, zien en spreken

Je kent ’m vast wel, dat beeldje van die drie aapjes op een rijtje. Eén met de handen voor de ogen, één met de handen voor de oren, één met de handen voor de mond. ‘Horen, zien en zwijgen’, dat is de uitdrukking die bij dat beeld hoort. Als een waarschuwing klinkt dat. Dat je niet overal over moet praten. Dat je maar beter soms je mond kunt houden.

Nu het Pinksteren wordt denk ik ook in drietallen… Vader, Zoon en Heilige Geest. Dat is er zo één, die natuurlijk direct duidelijk maakt waar het derde christelijke hoogfeest over gaat. In de taal van de Bijbel neemt de Geest van God allerlei gedaanten aan: de wind, de adem, een duif…
Maar ook: geloof, hoop en liefde. Ook zo’n bekend drietal. Waarbij je kunt zeggen dat Pinksteren ook vooral het feest van hoop is… Kerk in Actie heeft er dit jaar volop aandacht voor en is voor kinderen een leuk liedje gemaakt over het feest van hoop. Luister maar eens:

En ik dacht aan ‘horen, zien en spreken’…
Want als het in het Pinksterverhaal ergens over gaat, dan toch zeker ook over deze drie.

Horen
Wij zijn mensen die het geloof van horen zeggen moeten leren. Wij waren er niet bij, wij zijn geen ooggetuigen geweest. Maar we weten ervan: door ons oor te luisteren te leggen bij het Woord van God, door open te staan om zijn stem te horen. Maar ook door daar dan gehoor aan te geven. Ge-hoor-zaamheid heeft alles te maken met horen en gehoor geven aan. Maar wat betekent dat voor jou, voor u voor mij: gehoorzaam zijn aan de stem van God… Misschien kun je er rond de Pinksterdagen eens over nadenken: wanneer hoorde jij voor het eerst (bewust) (over) God spreken en wat deed dat met jou?

Zien
In het liedboek is een Hemelvaartslied opgenomen van Piet Boendermaker (380). Het vierde couplet begint met deze regels: ‘Heer, open
ons genadig de ogen en doe ons door uw Geest het licht zien… en uw naam verhogen’. Dat is nog niet altijd zo gemakkelijk voor ons, om werkelijk iets te zien van Gods aanwezigheid in onze wereld. Veel vaker zien we van alles wat ons juist doet twijfelen aan Gods betrokkenheid bij de wereld. Maar op het Pinksterfeest is er van alles te zien. Vuur, dansende vlammen, windvlagen…. Zoals ooit de brandende braamstruik…. Ik ben is nabij. Misschien kun je er rond de Pinksterdagen eens over nadenken: wanneer heb jij voor het eerst iets gezien van de kracht van de Geest van God en wat deed dat met jou?

Spreken
En dan niet zwijgen, maar spreken. Ieder in zijn of haar eigen taal. Verstaanbaar zijn. Zo vol van de Geest, dat je overstroomt van liefde. De vrede van Christus communiceren, zonder terughoudendheid. Er is nog zo’n prachtig lied uit het liedboek, over de Geest van God (701):

Zij danst in het vuur, schouwspel zonder weerga, maakt de tongen los, taal en getuigenis,
bekeert, inspireert al wie naar haar luistert;
niets brengt haar tot zwijgen, vurig als zij is.

Misschien kun je er rond de Pinksterdagen eens over nadenken:
wanneer heb jij voor het laatst met iemand gesproken over de liefde van God en wat deed dat met jou?

Gezegende en inspirerende Pinksterdagen!
ds. Marianne Paas Feenstra

Dit artikel verscheen in Onderweg 23e jaargang, editie 5 (mei-juni 2021)