2020-05 – Windkracht!

Het kan een mens voor de wind gaan, met de wind in de zeilen. Het kan ook razen en stormen in je leven, je kunt ook ervaren dat je voortdurend de wind tegen hebt. Vrijwel altijd hebben we met de kracht van de wind te maken. En dat is precies waar we op wachten…. op windkracht!

Want de Geest van God heet in de taal van het Oude Testament ‘roeach’. Dat woord kun je vertalen met ‘geest’, maar ook met ‘adem’ en met ‘wind’. Het is een heel bijzonder woord, dat woord ‘roeach’, want het heeft ook nog iets te maken met het Hebreeuwse ‘rechem’. En ook dat woord heeft weer zo’n mooie, dubbele betekenis: het betekent zowel ‘baarmoeder’ als ‘ontferming’. Als we bijvoorbeeld ergens lezen dat Jezus met ontferming bewogen is, dan zou je dus kunnen zeggen dat Gods Geest voluit in Hem aan het werk is: Gods windkracht beweegt mensen. Gods windkracht beweegt ook de gemeente. Maar nu even niet, lijkt het wel….

We komen niet samen, we zitten min of meer opgesloten in onze huizen. De één kan daar beter tegen dan de ander. Heel gemakkelijk kunnen de muren op je afkomen. Of kun je verdrietig voelen omdat je maar heel weinig mensen meer ziet en spreekt. Je ziet en hoort nare en trieste verhalen. Soms komt het dichtbij. Maar vaak blijft het ook onwerkelijk en ‘ver-van- je-bed’. De cijfers van zieken en doden gaan langzaam omlaag en je voelt hoe mensen snakken naar adem. Naar beweging. Naar er weer op uit mogen. Maar het is nog niet voorbij, het gevaar is nog niet geweken….
Wat me raakt in deze situatie is hoe de evangelist Johannes schrijft over de tijd direct na de opstanding (Johannes 20, vanaf vers 19). Daar lees je dat Pasen en Pinksteren als het ware op één dag vallen. Daar hebben we later wat anders van gemaakt, en met goede redenen… maar hier lees je:
1) Jezus komt binnen daar waar mensen opgesloten zitten en wenst hen vrede, en
2) Jezus blaast zijn adem over mensen heen… (en dat lijkt een beetje op hoe het in het begin ging, toen Gods adem over de chaos ging en even later, toen God zijn adem in de eerste mens blies…)

Dat is dus het gekke… wij moeten nog steeds binnen blijven, wij sluiten onszelf op. We zijn heel voorzichtig geworden om in de nabijheid van een ander te komen. We praten over mondkapjes en over of die nu wel of geen zin hebben, bang als we zijn om besmet te raken door de adem van een ander. Het gaat ons niet voor de wind en dat voelen we op allerlei manieren.

En dan toch vrede te vinden….
En dan toch ergens troost te kunnen ervaren, dat de adem van God wél dichtbij kan en mag komen…
Maar Jezus komt overal binnen. En Hij blaast zijn adem over zijn leerlingen, hoezeer ze ook tegenwind ervaren, hoezeer ze zich ook opgesloten voelen.
Meer dan ooit zie ik er naar uit dat het Pinksteren wordt.
Dat wens ik u en jullie ook toe, dat je bewogen wordt, dat je de levenskracht van God mag voelen. Juist in deze tijd van tegenwind.
En ik wens het ook onze gemeente toe, dat wij als gemeente (straks weer) in beweging komen, ook al moeten we misschien lange adem oefenen. Die lange adem is ons gegeven, met Pinksteren.
Dat wij elkaar niet uit het hart verliezen, maar ons met elkaar verbonden blijven voelen. Door de kracht van de Geest van God.

Goede weken toegewenst,
Ds. Marianne Paas Feenstra

Dit artikel verscheen in Onderweg 22e jaargang, editie 5 (mei-juni 2020)