2020-02 – Op heilig grond staan…

De komende weken lezen we op zondag uit het boek Exodus. Eén van de allermooiste verhalen uit de Bijbel vind ik in dit boek, dat begint met de inleidende woorden: ‘Dit zijn de namen’. Daarmee worden de namen bedoeld van de zonen van Jakob die in Egypte verzeild zijn geraakt, omdat er in Israël hongersnood was. De één na jongste zoon, Jozef, was daar al eerder terechtgekomen. Maar geslachten gaan, geslachten komen en er komt een nieuwe koning. Eén die niets meer weet van een zekere Jozef. En dat is slecht nieuws, wanneer de geschiedenis vergeten wordt en het recht van de sterkste weer gaat gelden. Als de naam van Jakob-Israël ten onder dreigt te gaan, wordt het tijd dat we gaan horen hoe de Naam niet loslaat wat zijn hand begon.

Mozes hoort een stem vanuit het vuur.
Iemand roept hem.
Hij wil dichterbij dat wonderlijke verschijnsel komen.
Maar zou het hem dan niet te heet onder voeten worden?
Mozes weet er van – van dat het je ergens zomaar te heet onder de voeten kan zijn. Daar heeft hij ervaring mee in zijn leven.
Mozes weet ervan – dat je moet maken dat je wegkomt.

‘Kom niet dichterbij.
De grond waarop jij staat is heilige grond’.

Heilige grond…. is dat de grond waar het je te heet onder de voeten wordt?
Waar je liever meteen maar rechtsomkeert maakt?
Is dat de grond waar je wordt geconfronteerd met wie jij ten diepste bent, met wat de zin en de bestemming van jouw leven is, met dat waar je werkelijk toe geroepen wordt? Mozes wil er eigenlijk liever niet aan. Hij wil niet geroepen worden voor een taak die hij niet denkt aan te kunnen, hij durft het niet aan, weet niet op wie hij moet en kan vertrouwen.

Heilige grond – dat is de plek waar jij alleen komt te staan tegenover de Ene, tegenover de Ander, je Maker. Geen ander mens in de buurt, geen andere stem die lokt of afleidt of gerust stelt. Daar gaat het enkel en alleen om jou en God en over wat jullie met elkaar hebben uit te staan. Op heilige grond ligt jouw ziel open voor God, is er een woordeloos gesprek, word je bepaald bij waar jij toe geroepen bent. Daar ontvang je het belangrijkste teken van leven dat een mens maar kan krijgen: ‘Ik zal er altijd zijn voor jou’.

In de komende periode, veertig dagen onderweg naar Pasen, ben je van harte uitgenodigd om op weg te gaan en stil te staan op jouw heilige grond. Misschien zul je weerstand voelen. Laat je niet afleiden. Dwaal niet af. Loop er niet voor weg. Open jehart voor een teken van leven.

Ds. Marianne Paas Feenstra

Dit artikel verscheen in Onderweg 22e jaargang, editie 2 (februari-maart 2020)